Het is ons uitgestelde loon!


De column is deze week van: Mart Moonen.


Mart Moonen.


Beheerder FB-groep “Pensioenen van Nederland”

Jaargang 1948, Oud manager KPN.

Vertrouwen en Pensioenen
Vol vertrouwen dat het “beloofde” pensioen later voor een onbezorgde oude dag zou zorgen hebben velen van ons jaren lang een fors deel van hun inkomen aan pensioenpremie betaald. D aarnaast betaalden de werkgevers, als onderdeel van de overeengekomen CAO, ook hun deel aan de inleg. Al met al werd een pensioenuitkering van ca 70 % van het laatst genoten salaris beloofd. Later gewijzigd in ca 70% van het middelloon wat voor een groot aantal pensioendeelnemers al een flinke aderlating was.

Bij de pensionering blijkt dat er voor velen geen sprake kan zijn van een “onbezorgde oude dag”. Door alle wijzigingen bleken de “beloofde” 70% gedaald naar zo’n 60%.
Maar niet al te lang getreurd, het pensioen was welvaartvast en zou mee stijgen met de inflatie. Maar ook dat bleek niet waar. 
Inmiddels was de vaste rekenrente gewijzigd in een “risicovrije rekenrente”.
Op zich leek dit bij de invoering niet verkeerd maar al snel bleek dat door de economische situatie en het “geld productie bedrijf” Europese Centrale Bank dat de “risicoloze rente” toch wel heel laag uitpakte. Daardoor daalde op papier de dekkingsgraad van de meeste pensioenfondsen onder de 100%. Ondanks dat de pensioenpotten sinds de financiële crisi in 2008 meer dan

En is er al meer dan 12 jaar geen sprake van “meegroeien met de inflatie”.

Om dan te bemerken dat er grote veranderingen op stapel staan om “ons beste pensioenstelsel” om te bouwen naar een meer “beurs gestuurd pensioensysteem”.
Langzaam groeit het besef dat ons pensioenstelsel een speelbal is van vele uiteenlopende krachten. De werkgevers willen naar een vaste premie waardoor de uitkomst van de pensioenen niet vooraf gestuurd wordt maar achteraf “ervaren” moet worden.

Waarbij we natuurlijk niet moeten vergeten dat de overheid de grootste werkgever van Nederland is. Hierdoor zit de overheid met veel petten op aan de onderhandelingstafel.
Enerzijds als regelgever maar anderzijds ook als direct betrokkene bij het betalen van het werkgevers aandeel van de pensioenpremie.
Ook de verzekeringsmaatschappijen kijken met hongerige ogen naar de met 1600 miljard gevulde pensioenpotten en willen graag een graantje meepikken.
Daar het door de 2e Kamer goedgekeurde pensioenakkoord nog vele open einden vertoont kan de uiteindelijke uitwerking nog alle kanten op.
Ten goede maar ook ten kwade; kortom onzekerheid ten top.


De werkenden van nu mogen premie betalen en moeten maar afwachten wat er straks voor hen uit de pensioenpot komt. Daarbij is vertrouwen van zeer groot belang.

En dat, terwijl het vertrouwen in de “overheid” op vele fronten vele deuken heeft opgelopen en nog steeds vele deuken oploopt. Mogelijk is dit gebrek aan vertrouwen dat “ons beste pensioenstelsel ter wereld” uiteindelijk de das om doet.

Want “vertrouwen komt te voet en gaat te paard”
Een gezegde waar onze Koolmees nog geen kool van gegeten heeft.

Mart Moonen